Bizning zimmamizga tushgani yiqilgan joyimizda kutishdan iborat edi, xolos. Kutishga kutardik, lekin kutganlarimizning kelish niyati aslo yo‘q edi. Kelajak nomli mavhumlik mavjud bo‘lmaganlar, kelmaganlar va yo‘qotilganlar ustida barpo qilinardi. Biz bu hayotning sovuq, zulmatga burkangan, ichida kimsa yo'q va behalovat dahlizlarning darz ketgan devorlariga yopishtirilgan ko‘lanka edik. Rasmning hoshiyasidan chetda qoldirilgan yoqimsiz manzara, davom etishi shart bo'lmagan zerikarli bir dars edik. Bizga ko‘nika olishmadi. Bizdan voz kechdilar. Voz kechdilar va g'olib bo'lishdi. Biz yutqazdik. Yutqazsakda, voz kechmadik. Har safar yanada go‘zal tarzda mag‘lub bo‘laverdik. Eng go‘zal yengilgan faqat biz bo‘ldik.