Har kuni oynada bir o‘tkinchi insonni ko‘ramiz. Ustiga ustak sevgiga muhtoj yurakni ko‘tarib yuribmiz. Hech kim biz uchun kurashar darajada sevmadi bizni. Qanchalik sevgan bo‘lsak, hech bo‘lmaganda shu qadar sevilmadik. Xuddi shamolda to‘zib uchayotgan bir paketni tomosha qilgandek kuzatdilar qayerga borib ilinishimizni. Ipi uzilib ketgan varrakga qaragandek, qulashimizni zavq bilan kuzatdilar. To‘xtab nafas olmoqchi bo‘lsak itardilar, yursak turtkiladilar. Tushuntirishga uringanimizda eshitmadilar, jim bo‘lganimizda esa “Nega gapirmayapsan?” dedilar...