Bir necha soat oldin uyimizga kelgan askar oyimga qandaydir qog'ozni berdiyu hammasi shundan keyin boshlandi. Juda yomon xabar keltirgani aniq edi. Chunki oyim qog'ozga ko'zi tushar-tushmas, go'yo chaqmok urgandek, bir zumda otash ichida yonishga tushdi. Uyimizda ko'pgan qiyomat mana shundan keyin boshlandi. Onamning tinchlantirib bo'lmas, to'xtatib bo'lmas faryodi. Bu voqeadan xabar topib kelganlar, qo'shnilar, tanishlarimiz va yordamga kelganlarning hayratlari. O'ng-so'lga chop-choplar. Muhtasar qilib — aytsam, o'sha kun uyimizda haqiqiy tomosha boshlandi. Birov birovning aytganini tushunmas, nima bo'lganini biror kishi ochiq-oydin izohlamas, odamlarga, ayniqsa, oyimga hech kim tasalli berolmasdi. Hammaning ko'zyoshi sel bo'lgan, faryod va yig'i tovushlari bir-biriga aralashib ketgandi.