"Sevish — kutish demakdir." Bu oddiy ko'ringan jumla "Devona" asarining butun falsafiy og'irligini o'zida mujassam etadi. Fotih Duman bu asarida sevgini harakatda emas, balki sabr va intizorda — ya'ni kutishning o'zida izlaydi. Asarning asosiy g'oyasi shundan iboratki, haqiqiy sevgi — bu erishish yoki yo'qotish emas, balki sevgilini kutib yashashning o'zi. Kutish — zaiflik belgisi emas, aksincha, u ishqning eng chuqur, eng sofdagi holati. Devona — aql bilan emas, qalb bilan yashovchi inson; u kutayotgani uchun emas, kutishga dosh berayotgani uchun devona. Muallif uslubi jihatidan asar Fotih Dumanning boshqa asarlariga — "Men", "Sir", "Dam" — xos xususiyatlarni davom ettiradi: tasavvufiy ruh, qisqa lekin og'ir jumlalar, ichki monolog usuli. Har bir sahifa o'quvchini tashqi voqeadan ko'ra ichki holatga — o'z kutishlariga, o'z "devonalik"lariga — yuzlashtiradi.