Seneler önceydi... Bir taşın arkasına saklanmıştım. Evet, tam on iki yaşındaydım. O günü hiç unutmadım. Bilmem ki şu çektiklerim o günün kefareti mi? Sadece saklanmıştım, bir de bakakalmıştım: Bir baba, bir küçük kız ve bir de kazılmış çukura... Hem neye bakıyordum ki? Küçük bir kızın gömülmesine mi, yoksa toprağa çoktan gömdüğüm vicdanıma mı? Kapattım kulaklarımı semaya yükselen kızın çığlıklarına... Ah duymaz olaydım! Önce "Babaaa..." diye bir çığlık attı. Zaten onu gömen babası değil miydi? Sonra "Anneee..." diye bir çığlık. Etrafta kimseler yoktu, onu duyan da. Ve sonra "Kardeşiiim..." diye bir ses gelmez mi? Bana mı seslenmişti? Hayır! Hayır! Baba, süratle toprağı kızın üzerine savurdu. Ne yapacağımı bilemedim... Zaten başıma ne geldiyse hep bilmediğimden gelmemiş miydi? Hayatımda kimi zaman sevgiye bürünen harfler bir bir kılıçtan geçirildi. Oluk oluk kan aktı eliften, mimden ve nundan... Kelimeler anlamını yitirdi. Revan olmuş gönlüme hicranlı bekleyişler kaldı. Anlamsız cümleler ve boş serzenişler...