Hikoyanavis adib Anton Pavlovich Chexov (1860-1904) umrining oxirigacha Lev Nikolayevich Tolstoy bilan hamnafas bo‘lib, rus xalqining qalbiga malham bo‘luvchi asarlar bitgan. Zamondoshlari va adabiyotshunos olimlar Chexovning fe’l-atvori haqida juda iliq so‘zlar aytishadi. Adibning hikoyalarini o‘qir ekansiz, ilm-ma’rifatni, iymon-e’tiqodni qanchalar ulug‘laganiga guvoh bo‘lasiz. Bunga qo‘lingizdagi kitobdan o‘rin olgan “Garov” hikoyasidagi quyidagi parcha ham yorqin dalilidir: "Bundan buyon men bu dunyoning jumla noz-ne’matlaridan nafratlanaman. Ularning hammasi o‘tkinchi, haqir, turgan-bitgani sarob ekan. Sizlar, ya’ni o‘zini ilm-u hikmatda, dunyoni anglab yetishda barkamollikka erishgandek chog‘layotgan mutakabbir bandalar qanchalik kibr-u havoga berilmang, ajal sizlarni yerto‘la va yer ostidagi sichqon-u kalamushlarga qo‘shib, yer yuzidan supurib tashlaydi, ortingizda qolayotgan avlod-u ajdodlaringiz yaratgan barcha moddiy va ma’naviy boyliklar kurrayi zamin bilan birgalikda kunpayakun bo‘ladi... Boylik, hasad, hirs-u havas barchangizning ko‘zingizni ko‘r, shuuringizni shafaq qilib qo‘ygan. Sizlar yolg‘onni haqiqat, hamoqatni nafosat deyishga o‘rganib qolgansiz. Mabodo falakning gardishi bilan daraxtlarda, olma, po‘rtaxol va nok o‘rniga qurbaqa, kaltakesak va ilonlar osilib tursa; atirgullar firdavs bog‘larining iforlarini emas, balki badbo‘y ter isi taratib turishidan qanchalik irganib-jirkanganingiz kabi, kamina ham Arshi a’loni yolg‘onchi dunyoning hoy-u havaslariga almashtirib o‘tirganingizdan bag‘oyat taxayyuldaman. Endi ichingizda kaminani yo‘q deb hisoblayveringlar!!!"