Адабиётимизнинг забардаст ижодкорларидан бири Муҳаммад Али ҳақида ортиқча сўз юритишга ҳожат бўлмаса керак. Китобга кўнгил қўйган инсон борки, муаллиф номига дуч келади. Муҳаммад Али ўзининг қатор шеърий тўпламлари ва насрий асарлари қаторига бу гал ноодатий йўналишдаги асарини қўшмоқда. «Умрлар гулшани» асарида адиб ўзи ва оила аъзолари хусусида сўз юритади. Инсонларнинг ҳаёт йўллари турлича эканлигини инобатга олган ҳолда ҳар бир одамни муайян бир гулга ўхшатиш мумкин. Қайсидир гул эрта бош кўтариб, ғунчасини кенг ёзганча чирой очади. Қайсидир гулда бу ҳол кечроқ юз беради. Айрим гуллар борки, бошқа ўсимликлар соясида мудом азият чекади. Улар Қуёш юзини кўрмайди, бироқ матонат билан яшашда давом этади. Китобхон асарда тасвирланган сулола вакиллари ҳаётига разм соларкан, ана шундай хилма-хилликка шоҳид бўлиб, ҳаёт ҳақида мушоҳада юритади.