Инсоннинг кўзи унинг умри эшигига ўхшайди. То тирик, уйғоқ, бедор эканмиз, мана шу эшик очиқ. Унинг ёнидан ҳар куни юзлаб одамлар ўтади. Аммо бир сайёрада, бир даврда яшаб, бир миллат боласи бўлиб ҳам бир-бирини кўрмай ўтиши мумкин инсон. Аммо Аллоҳ инояти билан ушбу эшикдан шундай инсонлар кирадики, улар умринг безакларига айланади. Улар ҳаёт ҳақидаги тасаввурларингни бойитади, умрингга мазмун бахш этади. Бундай инсонларни унутиб бўлмайди. Таниқли шоир, публицист ва таржимон Амирқул Каримнинг ушбу юморга йўгирилган, айрим ўринларда кўз ёш ва кулгу қоришиқ бадиҳаси шаҳрисабзлик курсдош дўсти, журналист Шокир Абдусатторов ҳақида. Ушбу асарни ўқиб, ёнимизда қандай ажойиб инсонлар яшаётгани, улар кўнгил оламининг ўзига хослиги борасида ўйланиб қоласан, киши. Ёруғ хотиралар сизни ҳам ўзлигингиз сари сафарга чорласа, қадрдон инсонларни ёдга солса ажаб эмас. Хуллас, китобни мутоала қилинг, завқ олинг. У сизга манзур бўлади, деган умиддамиз.