Франц Кафка (1883-1924) ХХ аср адабиётининг энг таъсирчан ва сирли намояндаларидан бири. Унинг асарларида инсоннинг танҳолиги, ирода ва ожизлик, ҳокимият ва бюрократия шафқатсизлиги, ҳаётнинг абсурд манзаралари ўзига хос услубда ифода топган. Ҳар бир ҳикоя орқали ёзувчи воқеликнинг мантиқий чегараларини бузиб, тушдек сирли ва бир пайтнинг ўзида юракка яқин манзаралар яратади. Тўпламдаги ҳикоялар инсон тақдири, адолат ва маъно изланиши, қўрқув ва ички изтироблар ҳақида умрбод янграйдиган саволларни ўртага қўяди. Улар ўқувчини нафақат ҳайрат ва қўрқинч, балки чуқур тафаккурга ҳам чорлайди. Китобга сўзбоши ўрнида Альбер Камюнинг Кафка ижоди ҳақидаги мақоласи, сўнгсўз ўрнида эса Владимир Набоковнинг таҳлилий мақоласи берилган. Бу икки буюк мутафаккирнинг фикрлари Кафка меросини янада чуқурроқ англаш ва баҳолаш имконини яратади.