Ҳаёт – қатъий қонунлар асосидаги мувозанатга, инсон эса эътиқодига кўра муқим. Айнан ўша муқимлик уларнинг «объект» ва «субъект» сифатидаги ўрнини белгилаш билан бирга «оқ-қора катаклар» узра юриш-танлаш ва ҳатто уларни яратиш борасидаги устуворликни ҳам ато этди. Бунда «субъект» «субъект»га қарши, шу ҳусусда, «объект» билан бирга «мен»и учун ҳам курашишга мажбур. Мазкур азалий муросасиз кураш эса алалоқибат «субъект» ва «Объект»нинг, шунингдек, «ўйин қоидалари»нинг мураккаблашувига ҳам олиб келди. Хулоса қилиб айтганда, «ўйин»дан мақсад – моҳиятни юзага чиқармоқ. Хўш, ушбу моҳият нимада англанилади? «Меҳроб ва Масхара» номли ҳикоялар тўплами айнан шу ҳақиқат ҳақида.