Китоб ўзбек адабиётида деярли ёритилмаган мавзу учувчилар ҳаётига бағишланади. Мажозий маънода "само лочинлари” деб аталадиган ушбу машаққатли касб эгаларининг мунтазам мардлик ва матонат талаб этадиган фаолияти, уларнинг фавқулодда ҳолатлардаги қалб кечинмалари, қатъият ва иродаси, севги ва бурчга садоқат туйғулари чуқур драматизм билан тасвирланади. Кутилмаган, шиддатли воқеаларга бой, кескин сюжет йўналишига эга ҳикояларда бош қаҳрамонларнинг маънавий жасорати ва инсоний ожизликлари, одамзод руҳиятининг сирли жумбоқлари уч хил бетакрор характер, уч хил қисмат тимсолида ёрқин намоён бўлади.