Ўсмир болакайнинг ойдек суянчиғи, болалик хотиралари қатидаги қадрдони – геолог қиз Ойнур билан ўтган кунлари тасвирланмиш ушбу китобда замона носозликлари, нопок кимсалар қилмиши рўй-рост қаламга олинади. Одам бир умр ёлғонлар ичида яшаб, унинг нағмаларига овуниб, суяниб яшаши фожиа. Гул умринг ёлғонлар ичида соврилиб, олчоқлар қўлида эрмакка айланиши эса икки карра азоб. Атрофидагиларга ойдек нур таратиб, тафти билан ёнидагиларни иситишга – сўзламак, исён қилмак, курашмакка ундаган Ойнурнинг қисмати шундай кечди. Илми билан кўкка парвоз қилди-ю, жоҳилларнинг силтаб-юлқилашидан кулдек тўзғиди. Саҳро бағридан илм, нажот излади-ю, охири топгани хўрлик, изтироб, беадоқ ёлғон ва ўлим бўлди.