Ota-onasidan erta ayrilgan Elizabetni biqiq va zahmatga to‘la yetimxona hayoti qarshi oldi. «Mumkin», “Mumkin emas” degan temir qoidalar, qat’iy tartib-intizom ostida tarbiyalanayotgan qizaloq turli tazyiqlarga qaramay yetimxona farroshi janob Sheybeldan shaxmat o‘ynashni o‘rgandi va favqulodda bu o‘yinga mehr qo‘ydi. Tabiatan yolg‘izlikka moyil asar qahramoni tunlarni xayolan shaxmat taxtasi ustida o‘tkazar, dona-larni ko‘z oldida gavdalantirar, uning butun fikru xayolini o‘yinning ohanrabosi o‘ziga band qilgandi. Kitobxon kichkina jussali Elizabetni ko‘z oldiga keltirarkan, shafqatsiz o‘yinlar, shafqatsiz yurishlar, shafqatsiz hujumlar qarshisida mardonavor turgan qizaloqning irodasiga tan bermaslikning ilojini topolmaydi. O‘z navbatida Elizabet ham har bir o‘yinga raqiblari kabi shafqatsiz munosabat bilan javob qaytaradi.