Ўттиз олти ёшида малакали мия жарроҳи бўлиб етишган, йиллар давомида ўқиб-ўрганиб, олий тиббиёт мутахассислигини тамомлаб, меҳнату машаққатларининг самарасини кўрадиган ёшга етган паллада тўртинчи босқич ўпка саратонига чалинганидан хабар топган Пол Каланити кутилмаган лаҳзада ўлим билан юзма-юз келди... Кечагина оғир хасталик чангалида чирпинаётган касалларни даволаган шифокорнинг ўзи бугун тўшакка михланиб, ҳаётда тутиниб қолиш учун курашаётган беморга айланди. Рафиқаси билан бирга орзу қилган ҳаётга энди етишдим деганида келажаги бир зумда саробга дўнди. Пол ҳар бир одам ёлғиз ўзи дуч келадиган ва ҳеч ким ҳимояланмаган буюк тенглашувга гувоҳ бўлиш остонасида эди... Ҳар бир тирик жон ўлимга маҳкум экан, ҳаётни мазмунли қилган нарса нима? Умр бўйи мана шу саволга жавоб қидирган Пол Каланити ўзининг илк ва сўнгги китобида инсон ҳаётини ўлим ва йўқ бўлиш қаршисида ҳам маъноли қилган нарса нима экани ҳақида бош қотираркан, ҳар иккисини ҳам шахсан ўз тажрибасидан ўтказган моҳир ёзувчи сифатида шифокор-бемор муносабатига чироқ тутади.