Эйлан нишонни олиб, ўқ узишга шайландию, отининг қаттиқ кишнаб, олд оёқларини кўтариб орқага сапчишидан мувозанатни йўқотиб ерга қулади. Қаттиқ лат егач, ўзи билан андармон бўлиши уни даҳшатли хавфга дучор қилди. Одамнинг нақ бели баравар тик турган баҳайбат илонни кечроқ пайқаб, отини нима ҳуркитганини кейин тушунди. Бу пайтда Малаз Эйланнинг отдан йиқилганини ғанимат билгандек яқинлашиб келаётганди. Эйлан баҳайбат илондан ҳимояланиш учун камонини қидирди. Афсуски, отдан йиқилганда ўқ-ёйи хийла узоққа бориб тушганди. Ҳаммаёғи зирқирар, орқаси билан судралиб бўлса-да устига бостириб келаётган илондан қочишга уринарди, лекин илон пешонасига келиб улгурганди. «Наҳотки, урушда эмас, шу илоннинг ҳужумидан ўлиб кетсам?» деган хаёл кечди қўрқувдан донг қотган Эйланнинг зеҳнидан. Бўлди, тамом! Илон ҳамла учун мўлжал олди, Эйлан кўзларини чирт юмди ва...